Ελληνικά - D&D 2014 - Η κατάρα του Κόμη Strahd

About the adventure

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΚΟΜΗ STRAHD «Ένα βασίλειο που δεν πέθανε, απλώς ξεχάστηκε από όλους. Ένας τύραννος που δεν ζει και δεν τον έθαψαν ποτέ.» Η ομίχλη δεν ρωτάει. Δεν μιλάει. Καταπίνει. Περπατάς.. όλα γίνονται γκρίζα, υγρά, κρύα. Σιωπή. Ο δρόμος πίσω σου εξαφανισμένος. Τέλος. Barovia Ό τόπος που σαπίζει και δεν πεθαίνει. Ήλιος δεν υπάρχει. Προσευχές που δεν πάνε πουθενά. Δάση κάνουν ήχους σαν κάτι που μασάει κόκαλα. Τα χωριά έρημα. Οι άνθρωποι κοιτάνε κάτω, με άδειο βλέμα. Δεν περιμένουν τίποτα. Δεν ζητάνε τίποτα. Μόνο αντέχουν, συνεχίζουν. Σαν να έχουν ξεχάσει πώς είναι να ζεις, να χωρεύεις, να αγαπάς, να ερωτεύεσαι. Ο χρόνος εδώ προχωρά, μα τίποτα δεν αλλάζει. Γυρίζει γύρω από τον εαυτό του, σαν ουροβόρος. Οι παλιές πληγές δεν κλείνουν. Ανοίγουν ολοένα και περισσότερο. Και πάνω απ’ όλα, καρφωμένο σαν όγκος στην κοιλάδα, το Κάστρο Ravenloft. Εκεί πάνω κάθεται στο θρόνο του, και παρατηρεί. Ο Strahd von Zarovich. Όνομα αρχαίο. Κατάρα παλιότερη. Κάποτε άνθρωπος. Στρατηγός. Κατακτητής. Αδελφός. Μετά αγάπη, ζήλια, αίμα. Και τελείωσε. Τώρα δεν είναι τίποτα από αυτά. Είναι κάτι που διψάει και δεν χορταίνει. Κάτι που δεν το θάβεις. Και τώρα… έχει καρφώσει τα δολοφονικά μάτια του πάνω σου. Στην Barovia δεν είσαι ο ήρωας. Δεν είσαι ο σωτήρας. Είσαι ένα χαλασμένο κομμάτι κρέας πεταμένο σε έναν σάπιο σηψαιμικό τόπο. Η ομίχλη σε έφερε εδώ για τους δικούς της λόγους. Για να γελάσει μαζί σου. Να σε χλευάσει Να σε σπάσει. Ή να σε φάει. Όταν θα το μάθεις, θα είναι πλέον αργά. Δεν υπάρχει κανένας εκλεκτός. Δεν υπάρχει καμία προφητεία. Δεν υπάρχει επιστροφή. Η γη θα σε λιώσει αργά. Όχι μόνο με τέρατα. Με αμφιβολία. Με ανθρώπους που δεν πρέπει να εμπιστευτείς. Με νίκες που πληρώνονται ακριβά. Με επιλογές που ζέχνουν από χιλιόμετρα. Θα δείξεις έλεος ή θα είσαι αδίστακτος. Αυτοθυσία ή επιβίωση. Πίστη ή πύρ εξώτερον. Τίποτα ξεκάθαρο. Μπορείς να σκοτώσεις τον διάβολο της Barovia; Και αν το καταφέρεις… τι θα έχει μείνει πραγματικά από εσένα; Για να σκοτώσεις τέρατα πρέπει να γίνεις ο ίδιος τέρας. Αυτή δεν είναι μία ιστορία καλών και κακών. Είναι ιστορία σκοτεινή, βρωμιάς, τρόμου, και μιας μικρής φλόγας που αρνείται να σβήσει. Κι όμως, μέσα στη μαυρίλα, κάτι ξεφεύγει. Ένα βιολί που ακούγεται στη νύχτα. Μια ψυχή που ξαναγενιέται μέσα στο σκοτάδι. Μια τελευταία αντίσταση σε μια βρεγμένη ξύλινη γέφυρα. Καλώς ώρισες. Μείνε, άλλωστε δεν έχεις τρόπο να φύγεις.